De prachtige nieuwe roman van Juan Gabriel Vásquez verweeft wereldgeschiedenis behendig met het persoonlijke verhaal van de Colombiaanse beeldhouwster Feliza Bursztyn, een revolutionaire kunstenares in een snel veranderend politiek landschap

'Maar al snel realiseerde ik me dat het een lastige onderneming was om Feliza te begrijpen. Niets aan haar was eenvoudig, zelfs haar naam niet.'

Op 8 januari 1982 overlijdt, in een restaurant in Parijs, de Colombiaanse beeldend kunstenares Feliza Bursztyn. Ze is achtenveertig jaar oud. Ze bevindt zich in het gezelschap van vier vrienden. Een van hen, Gabriel García Márquez, schrijft achteraf een overlijdensbericht met daarin de eenvoudige, maar tegelijkertijd buitengewoon mysterieuze woorden: 'Ze is van verdriet gestorven.'

In De namen van Feliza neemt Juan Gabriel Vásquez die woorden als uitgangspunt voor een meeslepende roman over het leven van deze bijzondere vrouw. Feliza Bursztyn verzette zich noodgedwongen tegen de maatschappij waar zij haar hele leven deel van uitmaakte. Als revolutionair kunstenares in een snel veranderend politiek milieu, als vrijgevochten vrouw in een wereld waarin mannen de dienst uitmaakten en als dochter van twee Joodse vluchtelingen in Colombia, is Feliza met haar levensloop een spiegel van de spanningen in de twintigste eeuw en verpersoonlijkt ze de wilskracht van vrouwen om de teugels van hun eigen leven in handen te nemen.